BEN ANNEYİM

Hastanedeki o ilk gecemizi hatırlıyorum…Aradan tam 3.5 yıl geçmiş ve bizim başımızdan da bu minicik 3.5 yıl içinde neler geçmiş Ömerim… Sen akşam 8 de,ben de akşam 9 gibi anesteziden ayılarak yeniden gözlerimizi açmıştık, ağustosun 11 inde…

Hastanedeki o ilk gecemizi hatırlıyorum…Aradan tam 3.5 yıl geçmiş ve bizim başımızdan da bu minicik 3.5 yıl içinde neler geçmiş Ömerim… Sen akşam 8 de,ben de akşam 9 gibi anesteziden ayılarak yeniden gözlerimizi açmıştık, ağustosun 11 inde…

Bütün gece ben yataktan sana,sen beşiğinden bana bakışıp durmuştuk. Tanışma faslımız çok çok derin olarak.

Aslında sen daha doğmadan hatta ben lisedeyken sana yazdığım günlüğünden de anlaşılacağı gibi, sabırsızlıkla beklediğimdin. 2004 Ağustos 11, Rabbim bana sonunda seni verdi ve artık ben o çok beklediğim, kendimi hazırladığım, eğittiğim, iyi anne olmak adına yapılacak her şeyi öğrenmiş olan bir ANNEYDİM artık…

Günler geçiyor, aylar geçiyor ama birşeyler yolunda gitmiyordu. Bu yolunda gitmeyişi ben hem gözlemliyor hem de annelik hissiyatıyla sezinliyordum. Bakışmalarımız yok oluyordu, iletişimimiz de artış yerine huzursuzca kayıplar yaşanıyordu. İki yaşına kadar bekledik ve tam da ikinci yaş gününde teşhisimize kavuşup otizmle tanışmış olduk…

İşte anne olmak burada devreye girdi. Psikologdan sonra sen babanla eve gittin, bense toplasan 10-15 dakika oturup girdiğim şoktan kendimi kurtarmaya daldım, çünkü eve geldiğimde annen olarak seni otizmden kurtarmak için kolları sıvamam gerekecekti.

10-15 dakika kısa bir zaman dilimi gibi gözükse de bana çok çok iyi gelmişti ve sana teşhisten sonra evimizdeki ilk sarılmamda bir söz verdim oğlum…Otizmden sıyrılman için ne gerekiyorsa yapacağıma dair…anne sözü…

Bu vermiş olduğum anne sözü için ömrümün son nefesine kadar çırpınmaya, mücadele etmeye, seni savunmaya, içeriden ve dışarıdan gelecek her türlü olumsuz yaklaşıma karşı kalkan olmaya, ben bir gün gitmek zorunda kalırsam en güvendiklerimi de eğitip yoluna devamı sağlamaya adadım kendimi.

Zaten bu mücadele içinde en zor olanı da ikimizi ayıracak tek şey olan ölüm gerçeği oldu…İlk defa sana kavuştuktan özellikle de otizm ile tanıştıktan sonra Allahıma ettiğim dualarıma uzun ömür isteğimi ekledim… Aslında sana müteşekkirim Ömerim.

Öyle çok şey öğrendim, o kadar değerli eli öpülesi insanlarla tanışma fırsatı yakaladım ki…Sen benim yolumu çizen ışığım oldun. Şu geçen 1.5 yıl içinde neler yaşadık neler. Koşturmacalarımız, tempomuz…

O kadar uzun ki anlatmaya kelimeler yetmez. Şunu çok iyi bil yavrum asla üzmedin beni, seninle hep gurur duydum. Yaşıtlarının zaten zamanı gelince yaptıkları eylemleri, sen büyük bir mücadele içinde çalışarak kendini aşmak zorunda kalarak yaptın.

İlk defa bardağı ellerinle tutup su içtiğinde, düştüğün zaman acı hissine kavuşup ağladığında, döndüğünde başının da dönüp sendelediğinde vs… evimiz bayram havasına bürünmüştü ve bundan beş ay önce bana ANNE dediğinde…

Şimdi islak gözlerle sana bunları yazarken, aslında ne çok mutluluk ve başarı sağladığını tekrar anımsayarak seninle gurur duyuyorum.

Ben anneyim…milyarlarca anneden birisiyim. Evladının gözlerinin içine bakan, evladı için yüreği titreyen milyarlarca anneden birisi…

Ama farklıyım, özelim, Rabbimin görevlendirdiği ki bunun için her saniye şükrediyorum…Özel bir çocuğu olan seçilmiş annelerden birisiyim…

ALEV AVŞAROĞLU